Canarische eilanden (1/3)

Gepubliceerd op 3 januari 2022 om 18:57

Na een half jaar opgesloten te hebben gezeten op ons thuiswerkplek verlangen we naar een maandje op de fiets. We moeten weer anders worden we te zuur (en te dik). We wikken tussen Thailand, Sri Lanka en Canarische eilanden. Wanneer we al geboekt hebben bij Transavia voor een relatief veilige bestemming binnen de EU weten we nog niet dat door de nieuwe coronavariant omikron de wereld wederom op slot gaat en dat Thailand de grenzen wederom sluit. Op de dag dat Nederland opnieuw in lockdown gaat, vertrekken wij naar Eindhoven AirPort. In de onderbuik voelt het raar maar we breken geen regels en we zijn ook niet de enige al is het best rustig op het vliegveld.


Er zijn bijna geen campings op de eilanden. We laten de tent thuis en schaffen een minimal bikepacking set aan zodat we zowel MTB-, gravel- als tourfietsroutes kunnen doen. Zonder tent opzetten en inpakken en zonder koken, houden we tijd over. Tijd om te bloggen. Bij voorbaat dus onze welgemeende excuses voor deze veel te gedetailleerde en eindeloos lange blog.

 

Deel 1 brengt ons van Gran Canaria naar Gran Canaria met daartussen de eilanden die ten noordoosten liggen: Fuerteventura en Lanzarote.

Dag 1 Eindhoven AirPort - El Burrero, Gran Canaria

Om 5 uur gaat de wekker in het Tulip hotel dat boven de hal van het vliegveld staat. We checken snel en eenvoudig in, want Roelie heeft al het nodige voorwerk verricht. Het gevolg is dat we bij de gates elkaar een uur zitten aan te gapen boven een lege koffiebeker. Eindhoven AirPort is best veranderd sinds we hier vandaan het laatst zijn gevlogen (5 jaar geleden) maar het is nog steeds een makkelijke uitvalsbasis, ook met de fiets. De winkeltjes in hal zijn dicht in verband met de lockdown maar de winkeltjes bij de gates zijn gewoon open. Raar toch? We vertrekken een half uurtje later want de trap, waarmee wij het vliegtuig zijn ingaan, wilde het vliegtuig niet meer loslaten.

 

Het toestel van Transavia is maar voor ongeveer eenderde gevuld. Wel zo prettig in een 1,5m maatschappij zullen we maar zeggen. De vlucht duurt ongeveer vierenhalf uur en even na twaalven landen we redelijk hard op het vliegveld van Gran Canaria en wordt er maar zuinig door een paar oudjes geklapt. Al ver van tevoren zagen we in het zuidwesten de machtige El Teide liggen, de imposante vulkaan op Tenerife en met zijn 3718 m de hoogste berg van Spanje. Die willen we over een week of twee beklimmen (voor zover dat kan met de fiets). Nu eerst even op Gran Canaria en misschien morgenavond al met de veerboot naar Fuerteventura, want we gaan eerst de (noord)oostelijke eilanden ontdekken.

 

De klok is hier een uur terug dus we winnen extra tijd vandaag. Daar verspelen we meteen bijna de helft van als we bij de verkeerde special size luggage staan te wachten op onze fietsdozen. Gelukkig komt een lieve mevrouw ons vertellen dat ze de twee dozen bij een ander luik heeft zien liggen.

 

Hebben we al verteld dat die dozen gigantisch groot zijn? De fietsen hoeven niet gedemonteerd te worden en passen er geheel in. Handig! Minder handig is dat de dozen te groot zijn om mee te lopen, fietsen, in de auto of OV mee te nemen. In Helmond hebben we een speciaal taxibusje voor rolstoelgebruikers geregeld. Vanachter het vliegtuigraampje zagen we dat de dozen alleen met gewrik door de opening van het laadruim pasten. Hoe gaat dat hier op Gran Canaria? We moeten een taxibusje vinden om ons met de dozen bij ons laatste overnachtingsadres te brengen. Ja, laatste adres want daar laten we onze dozen achter om ze over bijna vier weken weer op te halen en te hergebruiken. Er zijn genoeg taxibusjes maar de fietsdozen passen er niet in. We halen de fietsen eruit en dan blijkt dat de chauffeur de lege dozen niet wil mee te nemen. Pas nadat de dozen uit elkaar zijn getrokken en vier keer dubbel gevouwen, is meneer nog wel steeds mopperend bereid om de stapel karton mee te nemen. En even later zegt hij dat we €10 extra moeten betalen voor alle moeite die wij hebben gedaan terwijl hij zuur stond toe te kijken. Het wordt nog wat om ze voor de terugweg om te toveren tot stevige dozen maar dat is van latere zorg.

 

Eerst fietsen! Of eigenlijk eerst lunchen want is is inmiddels alweer 13 uur. We vinden een terrasje met een kaart die we voor best een groot deel begrijpen. Harry houdt niet zo van vis en daardoor valt de helft al af en maakt het de keuze een stuk eenvoudiger. Zo krijgen we uiteindelijk wat we in gedachten hadden, alleen de porties zijn mucho grande. Een boel kroketten, een boel patates en twee biertjes verder slaat de vermoeidheid van deze reisdag keihard toe. We moeten ons nog omkleden, de bagage verdelen over de nieuwe setup en we krijgen direct hoogtemeters voor de kiezen.

 

Misschien is eerst fietsen niet zo slim. We besluiten in dit gehucht te blijven en vinden een basic appartement een paar straten verderop voor een broodnodige siësta. Jammer dat het appartement twee hoog is en de fietsen door een zeer nauwe trapopgang gesleurd moesten worden, maar soit je kan niet alles hebben. We doen nog een paar boodschappen want we gaan er vanuit dat we vandaag dit appartement niet meer zullen verlaten. Na de douche springen we het bed in voor een power nap van dik vier uur. In de avond koken we voor onszelf een simpele pasta waar veel van overblijft.

 

Afstand: circa 1 km met hooguit 1 hoogtemeter
Accommodatie: Apartment & beach in Carrizal / Burrero voor €62 incl ontbijt

 

Het staat er ook op: de dozen zijn Giant 

Dag 2 Gran Canaria: El Burrero - Las Palmas
Het ontbijt is dus opnieuw pasta, maar er ligt ook van alles voor het ontbijt in het appartement: yoghurt, toast met jam, thee en koffie. Als halfbakken vegetariërs blijven af van de ham en worstjes en kauwen op droog brood met smeerkaas en jam, voordat we ieder nog een paar hapjes van de pasta nemen. En daarna stappen we dan eindelijk op de pedalen en beginnen we aan de eerste etappe. Meteen een eerste klim van 5 km van zeeniveau naar 280 meter en later nog een langere maar iets mindere pittige van 70 naar 380 m. We fietsen boven het vliegveld langs en op een enkel stukje na fietsen we door bebouwd gebied met best wel wat verkeer. De auto’s, busjes en bussen houden echt goed afstand van ons. Soms zo veel dat een chauffeur gewoon niet durft in te halen en er achter ons een file ontstaat. Dat is bij het klimmen. Bij het dalen rijden we even snel. Bij het klimmen worden we wel lachend en groetend ingehaald door een paar racefietsers. ¡Bon dias! en dat is het ook, want met 22 graden en een lichte bewolking is het ideaal fietsweer. Wildlife valt er hier op dit deel van het eiland nauwelijks te bespeuren (een platgereden hagedis daargelaten) en qua planten zien we eerst weinig, daarna een scala aan cactussen en later ook enkele heerlijk geurende bloemen.

 

Al snel bereiken we de grenzen van de beste grote hoofdstad Las Palmas. Het is lelijk en druk, maar we kunnen het snel achter ons laten want het gaat ook hard naar beneden. Om 13 uur fietsen we al door het oude centrum en zitten de hoogtemeters er op voor vandaag. We wandelen met onze fietsen door de drukke winkelstraat die met kerstbomen is versierd en nemen in een zijstraat plaats op een terras waar we veel locals zien zitten. Deze keer bestellen we minder en minder vet: een Spaanse omelet en een Russische salade en dat valt beter dan gisteren.

 

Daarna fietsen we langs de kust naar de veerboot. Er blijkt er vanavond nog ene te gaan, maar Las Palmas lijkt ons leuker dan de plek op Fuerteventura waar de boot aankomt. We kopen wel al een kaartje voor de boot van morgenochtend 8 uur en zoeken een hotel dichtbij de pier. Na een douche slenteren we naar het strand en dat blijkt een prachtig zandstrand met zwemmende en zonnebadende mensen. Wij ploffen neer op een terras en gaan plannen maken voor morgen.


Afstand: 55 km met 810 hoogtemeters
Accommodatie: hotel Puerto Canteras, Las Palmas de Gran Canaria voor €50

 

Dag 3 Gran Canaria, Las Palmas,- Fuerteventura, Costa Calma
De wekker staat op half zeven zodat we op tijd zijn voor het veer, een enorme boot met slechts weinig passagiers. Het kost wat (€65 pp) maar dan heb je ook wat: namelijk heerlijke koffie, die maar €1,35 kost en een veerboot met het uiterlijk van een catamaran die met een boel vrachtwagens en twee fietsen in zijn buik toch ruim 60 km/u vaart. We duiken onder een aantal wolken door over een bijna gladde zeespiegel. Het kan op zee tussen de eilanden nogal wild aan toe gaan, pilletjes tegen zeeziekte worden aangeraden, maar vandaag niet. Nippend van de café con leche van de boot (driemaal besteld) komen we erachter dat met het vroege vertrek drie van de vier fietshandschoenen verloren zijn geraakt en bij aankomst ook dat Roelie’s Argentijnse zonnebril uit Bariloche in twee stukken is gebroken. We vragen ons af of we de de fietshandschoenen gaan missen, maar de zonnebril is wel een gemis op deze stralende dag.
Direct bij aankomst op Fuerteventura komen we door een best gezellig dorpje vol pensionada’s, maar toch ook een sportartikelen shop. Helaas had deze een zeer beperkt aanbod aan zonnebrillen. De opticien tegenover verkoopt ze wel en daar is het aanbod reuze. De goed Engels sprekende eigenaar prijst eerst alleen de sport zonnebrillen boven de €200 aan, pas na een bril of tien is hij bereid om ons te attenderen op wat goedkopere brillen van onder de €100.

 

Met een mooie zonnebril op Roelies neus fietsen we naar een supermarkt om voor de zekerheid water en mueslirepen in te slaan. We hebben ons maar beperkt voorbereid en laten ons verrassen wat de dag ons verder brengt en waar we terecht komen. Idee is om ergens midden op het eiland een hotel te vinden na zo’n 65 a 70 km gravel, maar midden op het eiland zijn de overnachtingsmogelijkheden vrij beperkt. We zullen zien hoever we komen. Al snel zal blijken dat dit niet ver zal zijn  

 

Langs de kust stikt het van de resorts. Harry komt helemaal in vakantiesferen en moppert een eind heen over de verloren handschoenen, over de route so far en dat het ongetwijfeld afzien wordt aangezien we volgens het hoogteprofiel nog vlak fietsen terwijl het zweet van de kop al in de fietsschoenen staat. Na 15 km geeft onze route een te voet al slecht begaanbaar pad aan en stellen we het plan bij. We volgen het pad langs de kust nog 15 km en zoeken dan een plek om te overnachten en die andere 30 tot 35 km doen we later wel. Harry blij, Roelie blij, totdat de route ons naar de snelweg leidt waar een bord duidelijk maakt dat fietsen is verboden (en auto’s en vrachtwagens die met 110 km inhalen waar je zelf soms nog geen 10 km haalt, is niet fijn fietsen).

 

We keren om en gaan terug naar een uitkijkpunt waar een paar zandpaden waren te zien en daar dalen we af. Wat we niet weten is dat we uren gaan doen om vervolgens uit te komen bij diezelfde snelweg maar dan maar een paar kilometer verder met een geweldig fietspad ernaast... wtf?! In die uren duwen we de fiets zandpaden op en af totdat we besluiten om de fietsen verder over het zandstrand verder te duwen. Daar zien we een hoop mensen, over het algemeen Duits sprekend, in Adam en Eva kostuum. Soms graatmager en met een leerachtig vel met zondoorbakken kleur, soms van top tot teen kreeftrood, sommige heren waar het gereedschap veilig is opgeborgen onder een hangende bierbuik en sommige dames met ronde volle Rubens heupen maar waar de verf boven het middel blijkbaar uitgelopen is.



Na dit natuurgeweld besluiten we het weer ruim honderd meter hogerop te zoeken: er zou een mogelijkheid zijn om langs de snelweg te fietsen, een geitenpaadje nemen we aan. Maar zoals al verklapt, komen we op een geweldig fietspad uit dat uiteindelijk aansluit op een brede asfaltweg dat ons in Costa Calma brengt, een dorp met enkele echte inwoners en een gigantische boel vakantiegangers en overwinteraars plus bomen en planten, in sterk contrast tot de dorheid en leegte  van dit eiland. Wildlife is nog steeds ruk. De totale afwezigheid van muggen en vliegen is daarentegen hemels.

 

We pikken een resortje uit het grootse aanbod en hijsen ons voor de eerste keer deze vakantie in zwemkleding voor een zwembad en terwijl in Abu Dhabi de WK kortebaan zwemmen plaatsvindt, zwemmen wij superslow in een 10 meter bad. We vermoeden dat Adam en Eva’s tenue ook is toegestaan in de Adult zone van het resort, maar dat hebben we niet gechecked. Oh en er vallen twee van de drie verloren gewaande fietshandschoenen uit een tas. Wat een dag, wat een dag. Wat is fietsen toch leuk (zolang je niet hoeft te duwen).


Afstand: slechts 30 km met slechts 390 hoogtemeters
Accommodatie: hotel Taimar in Costa Calma voor €82 incl Duits ontbijt mit Brötchen

 

Dag 4 Fuerteventura: Costa Calma - Casillas de Angel
De dag begint met Duitse brötchen en slappe koffie en dan sagen wir tsuss tegen de Duitse 3- talige familie die dit prima en spiksplinternieuwe resort runt. We zijn even niet meer van plan om de Granguange route te volgen. Dit is een wedstrijd route voor MTB-ers over alle eilanden. De route leverde op de eerste fietsdag geen probleem op maar is gisteren veel te zwaar of zelfs onmogelijk bevonden. We passen de plannen aan en gaan voor een asfalt route door het binnenland. Als de wegen druk blijken te zijn, kunnen we vaak zat een gravel alternatief proberen.

We zijn al met al nog geen 10 km, maar wel weer ruim 250 hoogtemeters onderweg als Harry zich afvraagt of er van Lanzarote ook boten rechtstreeks terug naar Gran Canaria varen. Het idee was om van Gran Canaria over Fuerteventura en Lanzarote te fietsen en weer terug maar dan via een andere route. Op Fuerteventura zijn de route-opties voor heen en terug echter best summier. We knijpen in de remmen om van 6 km per uur (windkracht mucho tegen en een steile helling op een klein verzetje) tot stilstand te komen. Dat kost zoiets van maximaal een halve meter. We parkeren de MTB’s tegen de vangrail en raadplegen het internet. Harry's idee krijgt al snel het predicaat van 'uitstekend' (ja duh) en het blijkt ook mogelijk, maar dan moeten we maximaal het beste en mooiste nu al in de route over Fuerteventura stoppen, want we komen dan niet meer terug. Het mooiste fietsgebied op dit eiland is het Parque Rural de Betancuria en dat ligt niet op de route van vandaag. We herberekenen de alternatieve route door dit vulkanengebied en zien dat de etappe maar 13 km langer wordt. Okay er komen ook nog 600 hoogtemeters extra bij, boeien. We draaien om en zoeven weer naar beneden met de wind in de rug en een hellingshoek waarbij bijtrappen volstrekt zinloos is.


Hoe zit het met de fauna op deze dag? Een zwart wit bokje is het eerste teken van leven in het verder dorre landschap, maar daar blijft het niet bij vandaag. We zien verderop onderweg nog een dode kakkerlak, diverse roofvogels, een familie halftamme eekhoorn-achtigen bij een mirador en ‘s avonds hebben we gezelschap van een kat en een mug. Qua flora is dit deel van Fuerteventura goed te vergelijken met een woestijn op Mars (niet dat we daar ooit gefietst hebben). Maar vergis je niet: het is een uniek landschap waar we doorheen fietsen met prachtige uitzichten en vergezichten. We genieten volop.



Om de route door het Parque te nemen, klimmen we naar bijzonder uitzichtpunten en in het dorpje Pajera wanen we ons in een filmset van Game of Thrones en in de dorpjes Vega Rio de Palmas en Betancuria van hetzelfde laken een pak. Het gaat lekker vandaag en uiteindelijk komen we met onze luie en ongetrainde lijven toch mooi op zo’n 70 kilometer en ruim 1400 hoogtemeters.

 

Het super goedkope hotel aan het eind van de rit in het minder pittoreske Castillas del Angel is prachtig, maar omdat er nu zo weinig gasten komen is het restaurant gesloten tot het weekend. We hebben flink honger en het sporthorloge van Harry geeft aan dat we vandaag bijna 4000 kcal hebben verbrand. Er is een ander restaurant in dit ongezellige wijdverspreide dorp maar dat gaat pas om 21 uur open - voor Spaanse begrippen heel normaal - maar dat gaan we echt niet redden. We zien dat dit gat een mini mercado heeft en hopen daar genoeg te vinden om een eigen tapas avond te organiseren. Ook deze mini kruidenier heeft blijkbaar minder klandizie de laatste tijd want het openingsuur is met een uur opgeschoven van 17 naar 18 uur. Het is half zes en we gaan op de stoeprand zitten en plaatsen berichtjes op Instagram en Facebook. Even later kunnen we naar binnen en constateren tot grote tevredenheid dat de basis ingrediënten voor een aardige tapas, brood, crudo kaas, crudo ham, chips en wijn aanwezig zijn in dit mini winkeltje.

 

Bij het nuttigen van dit lekkers wordt het plan voor de komende Kerstdagen gesmeden en de blog van deze dag geschreven. Nuttig einde van een pittig maar supermooie fietsdag. Truste!


Afstand: 68 km met 1410 hoogtemeters
Accommodatie: Rural Rugama in Casillas de Angel voor €49 incl prima ontbijt

 

Dag 5 Fuerteventura, Casillas de Angel, - Lanzarote, Playa Blanca
Bij het ontbijt treffen we een Nederlands stel met peuter Rik. Ze doen ook aan eilandhoppen maar dan met een huurauto. Van Fuerteventura naar Gran Canaria pakken ze het vliegtuig omdat dat goedkoper is dan met de veerboot. Hoe kan dat?! Ze hebben Lanzarote al achter de rug en geven ons wat tips. We denken dat we voor de etappe van vandaag eerst een stukje terug moeten fietsen over dezelfde asfaltweg als gisteren maar komen terecht op een leuke gravelweg. We voelen ons als kinderen zo blij met deze fietsbare route en zoeken vandaag vaker het gravel op. Rond 12 uur komen we aan in het drukke, toeristische stadje Corralejo. Ons was verteld dat omikron hier flink huishoudt en dat iedereen op straat een mondkapje moet dragen, verder alleen buiten dineren bij restaurants en maximaal vier personen aan een tafel. We zijn nieuwsgierig of dat mondkapje op straat ook voor ons als fietsers verplicht is. Het is redelijk vlak dus het zou in principe geen probleem zijn als het moet. Maar wat blijkt zo’n 99% van de mensen op straat schatten wij in als toerist en die hele groep draagt geen mondkapje. Wij volgen normaliter de regels en hanteren bij deze de regel van het meerderheidsstelsel en fietsen blootsgezichts verder door deze verder leuke en gezellig ogende stad.

 

In de haven informeren we naar de mogelijkheden voor een overtocht naar Lanzarote. De keuze is reuze: drie maatschappijen met meerdere afvaarten per dag. We kiezen voor de boot van de rederij met de niet zo Spaanse naam Fred Olsen, waarmee we ook naar Fuerteventura zijn gevaren. De vaartijd is een kwart (een half uur) en de prijs de helft (€32 pp) van toen. We hebben nog voldoende tijd om eerst te lunchen in de haven en zien prachtige jachten en een enkele golfsurfers met hun board onder de arm en wetsuits om de heupen. Na een Spaanse tortilla kijken we om de hoek naar de hoge golven waar de surf dudes zich aan wagen.



Met kerst in het vooruitzicht hebben we enkele accommodaties de vraag gemaild of we onze fietsen kwijt kunnen (kwijt als in veilig stallen) en of het mogelijk is om ‘s avonds wat te eten. De keuze is niet reuze, maar alle drie geven aan ons te kunnen ontvangen met fiets en eten. Één accommodatie ligt eigenlijk wat te dichtbij en eentje al te ver naar het noorden. Daarom kiezen we voor de gulden middenweg en die ligt in Puerto del Carmen, een toeristisch episch centrum, net als Playa Blanca, waar we vandaag op kerstavond aankomen. Onze voorbereidingen waren summier maar zo langzaamaan vallen puzzelstukjes op hun plek. Plannen is overigens zo ongeveer het laatste wat een fietser graag doet, althans wij. Met Kerst en Nieuwjaar schijnt in principe niets open te zijn en moeten we dus zorgen dat we in toeristisch gebied zijn waar altijd wel een restaurantje zijn deuren opent. Nieuwjaar moet dus ook nog worden voorbereid, maar daar hebben we later nog zat tijd voor; en natuurlijk moeten we half januari op tijd terug zijn bij het vliegveld.

 

Voor een door de toeristenindustrie gedomineerd stadje is Playa Blanca niet mooi maar ook zeker niet lelijk. Het grote voordeel van zo’n toeristenplaats is dat op kerstavond bijna alles open blijkt te zijn en dat is toch wel prettig. We zijn ingecheckt in een gedateerd vakantiepark, van - naar we denken - wederom een Duitse familie. Het ligt dicht bij de kust en de boulevard met winkels, barretjes en restaurants. We willen eigenlijk zelf gaan koken en hebben ook een keukentje in onze bungalow, maar er is geen sponsje, afwasmiddel, zeep of shampoo en dat verklaart waarom alles was groezelig en vettig aanvoelt. En dat verklaart weer dat we tegen zonsondergang op de boulevard een terrasje pakken en eten bestellen. Ook dat is een voordeel van zo’n oord als dit, restaurants gaan niet pas om 21 uur open.



Harry geniet ‘s avonds van de gedateerde bank en kijkt een in Duits nagesynchroniseerde film terwijl Roelie terug rent naar het terrasje om de rugzak op te halen die we niet nodig hadden voor de boodschappen om te koken vanavond maar wellicht nog wel later deze reis handig is. Overal om ons heen hangt was te drogen. Hopelijk kan alles morgen droog de tassen in.


Afstand: 40 km met 300 hoogtemeters Accommodatie: Bungalow Playa Limones voor €69, exclusief afwasmiddel en ontbijt 

 

Dag 6 Lanzarote: Playa Blanca naar Puerto del Carmen
Vandaag belooft een mooie etappe te worden. We fietsen namelijk door twee national parks waar nog vrij jonge vulkanen en hun zwarte lavastromen dominant zijn. Verder loopt er een weg doorheen maar dan heb je het ook wel gehad: er groeit bijna niets. 

 

Als het licht wordt worden wij ook zo’n beetje wakker en dat is hier even na zevenen. We leggen een stokbroodje op het broodrooster en trekken een flesje jus d'orange open. Een beetje karig kerstontbijt maar op deze ochtend is alles dicht, is ons gezegd. Wel moeten we ergens een fles water proberen te scoren. De receptie van het hotel is ook dicht en we gooien de sleutel van onze ruime maar ook wat viezige plakkerige en vettige hut in de brievenbus. Naast de receptie is een koffietentje dat gewoon open blijkt te zijn op deze kerstdag. We hoeven elkaar niet aan te kijken en lopen naar het tentje voor een bakkie leut.

 

Het is precies negen uur als we de schoenen op de pedalen klikken. Na ruim 10 kilometer rijden we ineens tussen de lavavelden die zich uitstrekken tot aan de westkust. Wow wat is dit imposant! Even lijkt onze vreugde een knauw te krijgen als we voor een wegversperring  op de route langs de kust staan, maar we besluiten het er op te wagen en fietsen om de versperring heen, alle toeristen in hun huurauto’s achterlatend. Na een paar honderd meter volgt een volgende versperring die zich verder uitstrekt in de richting van de zee. Ook hier weten we langs te glippen en zien dan dat het geen versperring is maar een afzetting van een groot gat in de lavasteen waarin de asfaltweg dreigt te verdwijnen. Gelukkig doen we dit keer aan minimal bikepacking en blijft het asfalt op zijn plek onder ons gewicht. We hebben vervolgens de weg voor ons alleen en kunnen maximaal genieten van natuurschoon en natuurgeweld: we fietsen namelijk over de nog jonge kustlijn waar een paar honderd jaar geleden enorme lavastromen het eiland hebben uitgebreid. De woeste zee probeert sindsdien het verloren terrein weer terug te winnen. Het gevolg is een grillige kustlijn waar blauwwitte gigantische golven op het zwarte lavasteen beuken. Het is een prachtig schouwspel en het doet het ons weer eens beseffen hoe nietig wij mensen zijn.

 

Voordat we de kust verlaten en het binnenland in trekken, dalen we een pad af naar Lago Verde. Op internet zijn er schitterende foto’s van het groene plasje te zien. In het echt is er geen zak aan maar het pad en de verweerde rotsen zijn prachtig. Het doet ons terug denken aan twee jaar geleden toen we met kerst op het Hot Water Beach in Nieuw Zeeland stonden: prachtige, romantische foto's in toeristische folders en in werkelijkheid een modderpoel.  

 

Terug naar Lanzarote. Harry komt moeilijk uit de click en ziet dat hij een schroefje is verloren waardoor het plaatje loszit en zelfs helemaal niet meer loskomt. Dat hebben we helaas al vaker meegemaakt maar we zijn niet zo snugger geweest om reserve schroefjes mee te nemen. Harry blijft noodgedwongen de rest dan de etappe op de fiets zitten en kan alleen rechts los maken om een voet aan de grond te zetten en met dat gegeven fietsen we verder. Het landschap bestaat uit zwarte lavasteen die niet als een gladde pasta maar als brokkelige en grillige korrels om ons heen liggen. Bij hoge uitzondering is er grasspriet, cactus of palm te zien en dat valt dan direct op en maakt dat we bijna gaan applaudisseren. Hoog om ons heen schieten de pieken van vulkanen de lucht in. Sommige grijs, andere zachtgeel en vele zijn dieprood. De meeste hebben zo’n bekende spitse punt en bij andere ontbreekt het dak en is er dus een brede krater.



We fietsen door het Parque National Timanfaya en met ons nog meer fietsers op gehuurde blitse racefietsen. Het is een populaire route en dat is begrijpelijk. Het landschap is uniek en bizar tegelijkertijd en niet op foto of filmpje over te brengen. Alweer trekken we de vergelijking met Mars alhoewel dit eiland absoluut anders is dan Fuerteventura. Hier en daar zie je in de verte dorpjes liggen als sneeuw op een berghelling. De gebouwen op Lanzarote zijn doorgaans wit en in de regel niet hoger dan vier bouwlagen.

 

In het dorpje steken wij terug om via een ander weg nogmaals door het bijzondere landschap te rijden. We zien velden vol kuilen en gestapelde muurtjes en ontdekken dat op die manier planten worden beschermd tegen de wind. Tegen een heuvel op liggen ze dusdanig gerangschikt dat we eens nader naar de plant kijken en vermoeden dat het een wijngaard betreft. Het ziet er wat verdord uit en het is moeilijk voor te stellen dat hier flessen wijn van gevuld worden. Toch is de wijn van Lanzarote goed te pruimen, weten wij inmiddels.

 

Na een steile afdaling fietsen we Puerto del Carmen in en belanden we weer in toeristenland. Ons hotel ligt in het kloppende hart van het vakantiegedruis: zo goed als aan de boulevard met aaneengesloten bars en restaurants. We hebben van de dame van de receptie een speciale prijs gekregen voor als we cash betalen. De pinautomaat geeft ons echter weer een opslag. Roelie helpt Harry uit z’n schoen zonder schroef en daarmee uit zijn pedaal en van de fiets. Bijna alle winkels zijn open ook al is het kerst. We besluiten maar meteen op zoek te gaan naar een schroefje. We worden van een excursiesbureau, die fietsexcursies verkoopt, naar een fietsverhuurder doorverwezen en vandaar naar een fietsenzaak met werkplaats. Die is nog steeds zo om en nabij om de hoek, maar helaas als een van de enigen wel met kerst gesloten. Dat regelen we dan morgen wel en dan koppelen we er maar meteen een rustdag aan vast. We zien een dagje zee en strand wel zitten en het appartement is een nacht bij te boeken.


Afstand: 57 km met 930 hoogtemeters
AccommodatIe: Moraña apartments Lanzarote voor €80

 

Lago Verde is niet zo groen

De wijnranken op Lanzarote 

Dag 7 Lanzarote: rustdag in Puerto del Carmen
Als we de deur uitgaan op weg naar de fietsenzaak gebeurt er iets raars: een soort van miezerige regen valt uit de lucht en die ontwikkelt zich tot een ware regenbui. Het schroefje is snel geregeld maar een dag van strand en zee kunnen we op ons buik schrijven. Wat we doen is ons wat verder verdiepen in de komende dagen. Wat willen en kunnen we nog zien van Lanzarote, waar kunnen we overnachten, tussen waar en wanneer varen er veerboten en waar komen we dan met oud op nieuw terecht? Vermoedelijk heel verstandig om dergelijk voorwerk inclusief reserveringen te doen, maar het staat eigenlijk haaks op het vrije fietsleventje waar we zo van houden. De keuze in overnachtingen en route vallen wat tegen en daarom boeken we 3 nachten in een appartement net boven de hoofdstad Arrecife om vanuit daar rondes te fietsen in het midden en noorden van Lanzarote. Vanuit Arrecife vertrekt een boot terug naar Gran Canaria.


Afstand: te voet de boulevard op en neer zonder noemenswaardige hoogtemeters.

Accommodatie: nog een extra nacht in Moraña apartments Lanzarote voor €80

Dag 8: Lanzarote: Playa del Carmen - Costa Teguise
Roelie komt echt niet vooruit op de boulevard van Playa del Carmen. Dat ligt niet aan haar maar aan een bijna platte achterband. Ze zet alles op alles om op gehoorsafstand van Harry te komen en toetert dan zijn naam over de pas gepoetste straat. Harry heeft namelijk het pompje en de band lijkt niet verder leeg te lopen. Oppompen en kijken wat er gebeurt, wordt de tactiek.
We fietsen langs de kust en het vliegveld naar de stad Arricife en die stad valt ons wat tegen. Het voelt wat bedompt en de massa toeristen die uit een cruiseschip stromen ook. Opvallend is dat iedereen hier een mondkapje draagt. Wij fietsen het binnenland in naar een museum. César Manrique was een kunstenaar die een bouwkundige stempel heeft gedrukt op zijn geboorte- eiland. Het museum is zijn huis geweest en daarna onder zijn begeleiding verbouwd tot museum. Eerlijkheidshalve moeten we bekennen dat de kunst ons grotendeels is ontgaan maar dat het huis / gebouw echt prachtig is. Het huis staat op en in een lavaveld en vijf vulkanische ondergrondse bellen zijn ingericht als patio’s waaronder ene met een zwembad en dansvloer en de patio’s zijn dan weer onderling met elkaar verbonden via uit de lava uitgehouwen gangen. De tentoonstelling bestaat uit talrijke fotos’s en filmpjes van César en toont een welgesteld playboy bestaan, maar ook iemand die begaan is met zijn eiland, het milieu en de relatie tussen natuur en mens.

 

Terug in Arrecife kopen we in de haven alvast de tickets voor de boot terug naar Gran Canaria. Daarna fietsen we het laatste stukje naar toeristenoord Costa Teguise, ruimer opgezet en wat exclusiever dan de vorige oorden. Dat kan echter niet gezegd worden van het terrasje bij ons appartement. Het heet Ferrari, wordt gerund door een familie van Oost-Aziaten en het verkoopt grote bieren voor €2 en fried rice voor € 5. Papa staat te gamen voor een enorm scherm, opa maakt grappen, zoontje repareert en sloopt goedkoop speelgoed (made in China?) en moeders werkt hard. De clientèle zijn voornamelijk Engelsen met dikke buiken, een boel plakplaatjes en een enorm sense of humour al dan niet geholpen door de alcohol: een gezellige boel dus. 
Vanuit dit toeristenoord aan de kust gaan we nog twee rondes fietsen en dan hebben we toch wel elke hoek van dit prachtige eiland wel gehad!


Afstand: 33 km en 210 hoogtemeters
Accommodatie: Holyhome Premium 109 in Costa Teguise voor €68

 

Dag 9 Lanzarote: ronde over gravel in het midden
We hebben er zin in vandaag. De achterband staat er nog goed bij. De bagage is van de fiets gehaald en blijft achter in het appartement zodat we alleen ons eigen (over)gewicht meesleuren. We hebben een route van 65 km over met name onverharde wegen gepland om het midden van het eiland te ontdekken.


We klimmen naar Teguise waarvan we gelezen hebben dat het de oude hoofdstad was en ontdekken dat het een mooi verzorgd, authentiek en erg rustig stadje is. Op een bankje zit een Franse man naast een fiets met bepakking. Hij fietst twee weken rond op Lanzarote en Fuerteventura en zegt dat hij in een hangmat slaapt, maar misschien neemt hij ons in de maling of begrijpen we hem verkeerd: er zijn namelijk bijna geen bomen op deze eilanden. Wel grappig dat we voor het eerst een fietsreiziger met bepakking tegenkomen net nu op de eerste dag dat wij zonder fietsen.


De afdaling achter de stad geeft een prachtig zicht op de steile bergwand van het noordwestelijke deel van het eiland. Onderaan ligt een strand waar het dan opeens ongelooflijk druk is; er staan een hoop auto’s en campers geparkeerd. We stoppen even om te zien wat er aan de hand is en zien echt honderden surfers en hier en daar op het strand enkele surfklasjes. Het dorpje Caleta de Famara ademt ook een en al de surfvibes uit met een leuke mix van wielrenners. Wij blijven de kust volgen en nemen een wandelpad. Op Komoot, onze navigatie app is het pad getipt door mountainbikers en het is een prachtige en eenvoudige route en loopt helemaal door tot La Santa. Daarmee zijn we aan de overkant gekomen van het eiland en gaan we beginnen aan de terugweg.


Vanuit La Santa nemen we een korte singletrack over zwarte losse lava wat best spannend is. Houden de banden dit? Hier mogen we echt niet vallen. De stenen ogen vlijmscherp. En we vallen niet en de banden houden het ook. Later raken we gedesoriënteerd door de route van Komoot. Het lijkt alsof de app een switch heeft ingezet naar wandelpaden. We zouden volgens de navigatie er nog 6 uur over doen om de laatste 25 km te fietsen. Het zandpad is wat mul en daardoor ook zwaar maar zelfs te voet zouden we sneller zijn. We breken de route af en maken een nieuwe terug naar “huis” en die wijkt inderdaad af en is maar 19 km lang, eveneens over gravelpaden die hier op Lanzarote allemaal goed te fietsen zijn. Aan het einde van de middag ploffen we bezweet, verhit en ietwat verbrand neer bij Ferrari en bestellen dos cervezas grande.


De Spar op de hoek heeft alle ingrediënten voor een pasta maaltijd en het keukentje van onze appartement is compleet qua kookgerei. We hebben zin in een douche en weten dat we daarna lekker op de bank willen hangen en nederlandse TV-programma’s gaan kijken. Dus niet meer naar een of ander restaurant maar gewoon lekker een eigen potje koken. Een restaurant bezoeken zou overigens ook op problemen stuiten want al onze kleren zitten in de wasmachine. Onder het genot van een pasta met rode saus en een glaasje wijn, streamen we het olympisch kwalificatietoernooi schaatsen naar de smart TV.


Afstand: 70 kilometer en 980 hoogtemeters
Accommodatie: Holyhome Premium 109 in Costa Teguise voor €68

 

Dag 10 Lanzarote: ronde op asfalt op het noorden
Daar gaan we weer! Laatste dag op Lanzarote en het noorden wacht ditmaal op ons. We dubben eindeloos of we de route met de klok mee of tegen de klok in zullen fietsen. Het wordt met de klok mee: eerst klimmen en dan langs de kust terug.


De eerste klim vanaf zeeniveau leidt ons naar de stad Haria maar we fietsen eerst door een oud lava gebied dat door de wind is geërodeerd en het lijkt alsof het een verlaten stadje is. Er loopt waarschijnlijk een leuke MTB track door het terrein maar die laten we voor wat het is. Het hoogste punt van vandaag bereiken we na 20 km, twee haarspeldbochten en is 588 m hoog. We herkennen de top ondermeer aan de parkeerstrook met een gelukkig net wegrijdende en opnieuw volgeladen TUI-bus en een Engelse wielrenner die even aan het uitpuffen is maar naar later blijkt telefonisch ruzie maakt met zijn vrouw. We staan nu bovenop de bergkam die we gisteren  zagen liggen achter het surfstrandje. Het uitzicht over de valleien en de kust bijna 600 meter onder ons is prachtig.


De korte, maar steile afdaling naar Haria is een wegenbouwkundig meesterwerk en een genot voor fietsers. Enkele haarspeldbochten zijn uitgehouwen uit de rots en op een andere staat een duur aandoend design huis met een onbetaalbaar uitzicht. Halverwege maken we de afdaling nog leuker door van het asfalt het gravel op te zoeken. In Haria staat het tweede huis van Cesar Manrique waar hij woonde tot zijn dood en wat ook een meesterwerk zou zijn. Wij fietsen erlangs maar laten deze aan ons voorbijgaan en doen later vandaag Jameos de Aqua aan, ook van de hand van Manrique.


Haria is vanaf meerdere wegen te bereiken en die zijn allemaal populair bij wielrenners en dat blijkt ook aan het publiek op de terrassen: vol met wielrenners. Ook wij rusten even uit voordat we aan een reeks kleinere klimmetjes beginnen naar Mirador del Rio in het uiterste noorden van Lanzarote. Het laatste klimmetje, over een smal ommuurd weggetje met uitzicht op het naastgelegen eilandje La Graciosa, is puur genieten. De mirador op de top op iets minder dan 500 meter is ook van de hand van Manrique en dat betekent entree betalen om van achter glas naar het uitzicht te kijken waarvan we al tijdens de klim hebben genoten. Ook dit hoogtepunt van de meester laten we tot grote tevredenheid van Harry aan ons voorbijgaan. Wat volgt is wederom een prachtige afdaling naar beneden naar Órzola, het noordelijkste plaatsje van Lanzarote, wederom op zeeniveau. Opvallend is dat hier best wel wat akkerbouw wordt bedreven zij het kleinschalig. Op kleine zwarte veldjes groeien diverse gewassen en het groen ervan vormt een scherp contrast met het zwart van lava. Langs de noordkust liggen een paar zandstrandjes en later ook lage witte zandduinen die opnieuw een contrast vormen met de zwarte lavasteen.


We hebben op dit deel van de route voor het eerst een beetje plezier respectievelijk hinder van de wind en dat betekent dat Roelie voorop gaat en geniet van de wind door de haren en dat Harry achter haar uit de wind gaat mopperen hoe zwaar het is. Dat gemopper houdt aan bij Jameos del Aqua waar Harry al protesterend opnieuw 2 keer €10 neerlegt voor een “Manrique-plek” en daar in een recordtijd doorheen rent en buiten gaat wachten tot Roelie ook klaar is met de route door restaurant, ondergronds meertjes en zwembad van Cesar Manrique. Dat was de laatste, want zijn cactustuin 10 km verderop, fietsen we voorbij.
Het is dan nog 25 km naar het koude biertje op het terras van Ferrari maar eerst krijgt Roelie een hongerklop en nu is het haar beurt om te klagen en te mopperen. Blijkbaar heeft ze toch iets teveel genoten van die wind in de haren. Maar het is haar vergeven, want op kop fietsen is iets wat ze zelden doet. Een ijsje doet gelukkig wonderen en dan kunnen de laatste hoogtemeters en laatste afdaling worden ingezet en het biertje worden besteld. En om overige successen te prolongeren kopen en koken we weer een pasta (carbonara dit keer) en streamen ‘s avonds de derde dag van het schaatstoernooi.

Afstand: 78 kilometer en 1300 hoogtemeters
Accommodatie: Holyhome Premium 109 in Costa Teguise voor €68

 

Dag 11: Arrecife, Lanzarote naar Las Palmas de Gran Canaria
We zijn vroeg wakker en hebben alle tijd om bij de boot te komen. Komoot tracteer nog op een mooi paadje over een lavaveld naar de haven. Vanaf 10 uur zoeken we waar ze ons als fietsers willen hebben. De vorige keren moesten we ons bij de auto’s opstellen, deze keer blijken we juist bij het voetvolk te worden ingedeeld. We staan onder commando van een strenge dame die ons in een recht rijtje achterelkaar over het haventerrein laat marcheren en eenmaal in het schip ons weer laat terugmarcheren tussen de vrachtwagens en over de kettingen naar een hokje om de fietsen neer te zetten en begint na 2 tellen te schreeuwen dat we weer achter haar aan moeten komen. Nou even geduld juffie, de fietsen moeten zo geparkeerd worden dat ze de komende 6 uur zullen blijven staan. We hebben dan nog geen idee hoe onstuimig de overtochten gaat worden. Die blijkt overigens helemaal niet onstuimig. Het veer is een gedateerde veerboot voor langere afstanden want het heeft hutten, die nu niet in gebruik zijn. Langs de kust van Lanzarote springen de dolfijnen vrolijk uit het water op. En daarna is het wachten, eten en drinken, blog schrijven, deckjes en plekjes wisselen en nog meer wachten tot we om 17 uur aanmeren in Las Palmas de Gran Canaria. We zijn rond! En nu op naar ronde 2: Gran Canaria, Tenerife en misschien ook La Gomera. Het voelde vanmorgen wel een beetje zo, maar we gaan nog niet naar huis, nog lange niet, ....


Afstand: 8 km op de fiets met weinig (60) hoogtemeters en vele zeemijlen op de boot (en extra hoogtemeters tussen de 8 dekken van de veerboot). De overtocht kostte iets van €95 pp.

 


«   »